Ho Chi Minhstad is een van de meest levendige steden in Vietnam, met een stadsbeeld dat wordt bepaald door hoogbouw en drukke winkelstraten. Maar naast moderne winkels en restaurants wordt een andere kant van de stad gevormd door de meerderheid van de bevolking: de informele economie. Deze informele sector biedt uiteenlopende diensten aan: van eten en drinken (van vullende dagelijkse maaltijden tot hapjes) tot straatkappers en alledaagse goederen zoals huishoudelijke artikelen en speelgoed. Bij al deze straatdiensten zijn kleine plastic krukjes – het soort dat je dwingt in een lage gehurkte zithouding waarbij je knieën hoger zitten dan je heupen – de meest voorkomende voorwerpen die je tegenkomt.
Deze plastic krukjes zijn handig, goedkoop, licht van gewicht en zijn in alle stilte uitgegroeid tot een gedeeld symbool van de informele economie en het dagelijks leven in de stad. Ze dienen als stoel én tafel wanneer je een maaltijd nuttigt op de stoep; maaltijden die toegankelijk zijn voor handarbeiders, studenten en platformwerkers. Ze fungeren als tijdelijke bladen en schappen voor het gereedschap van de verkopers, zoals lepels, roerstaafjes, scharen en voorraden. Af en toe dienen ze zelfs als geïmproviseerde wapens tijdens “kleine” conflicten tussen verkopers.
Toch schuilt er achter dit iconische, alledaagse object een veel complexere wisselwerking tussen de formele en informele activiteiten van de stad, hoe de overheid probeert hier grip op te krijgen en hoe niet-gouvernementele actoren er hun voordeel mee doen.