Dit artikel onderzoekt de veranderende middelen van bestaan van de traditionele vissersgemeenschappen in Nha Trang als gevolg van door toerisme gedreven stedelijke uitbreiding. Als kuststad waarvan de erkenning teruggaat tot de Nguyen-dynastie (17e eeuw) en dankzij het geografische karakter van een gesloten baai, was Nha Trang ook een ideale locatie voor het Franse en het Amerikaanse leger tijdens de koloniale periode en de Vietnamoorlog. Deze gunstige omstandigheden van een mooi en rustig strand met aangenaam weer maakten Nha Trang begin jaren 2000 tot een aantrekkelijke toeristische bestemming voor de lokale bevolking. Naverloop van tijd stimuleerde globalisering de groei van de stad tot een nationale toeristische trekpleister, wat de sociaal-ruimtelijke dynamiek drastisch hervormde. Naarmate de stedelijke ontwikkeling toenam, werden traditionele vissersdorpen – waar men van oudsher de waterkant bezette om dicht bij de boten te zijn – steeds vaker gezien als “sloppenwijken” en buitenspel gezet bij stedelijke planningsinitiatieven. Als reactie hierop voerde de overheid herhuisvestingsstrategieën uit, waarbij vissers grond in het binnenland en rijtjeshuizen aangeboden kregen. Deze inspanningen waren echter grotendeels onsuccesvol; de vissers verlieten deze nieuwe woningen regelmatig en gaven er de voorkeur aan terug te keren en zich informeel te vestigen in nieuwe hutten nabij het water, waar ze toegang hadden tot hun boten en in hun levensonderhoud konden voorzien.
Deze voorkeur voor wonen aan het water heeft geleid tot het ontstaan van informele gemeenschappen die zich aanpassen aan stedelijke druk, terwijl ze aspecten van het traditionele leven behouden. Informele visserijproductiviteit heeft zich ontwikkeld op drijvende platforms, die aanvankelijk werden gebruikt voor vis- en garnalenkweek, maar nu ook zijn getransformeerd tot drijvende restaurants – een nieuw type toeristische dienstverlening – met ruimtes die worden afgebakend en beheerd door onderhandelingen tussen de inwoners. Dit zelfregulerende systeem illustreert hoe vissers op creatieve wijze hun plek in de stad onderhandelen en zo unieke sociaal-economische netwerken vormen buiten de formele bestuursstructuren om. Bovendien sluit het onderzoek in het kader van de cursus nauw aan bij informaliteit in de stad en ‘mensen als infrastructuur’ (Simone 2004) – waarbij de mensen binnen het vissersdorp fungeren als infrastructuur binnen hun gemeenschap. Met dit onderzoek verwacht ik inzicht te krijgen in hoe gemarginaliseerde gemeenschappen, zoals de vissers van Nha Trang, omgaan met de druk van verstedelijking, zich verzetten tegen verplaatsing en informele, doch functionele aanpassingen creëren binnen de uitbreidende toeristische economie van de stad.
Simone, AbdouMaliq. 2004. “People as Infrastructure: Intersecting Fragments in Johannesburg.” Public Culture.